Διαγαλαξιακό Ρέκβιεμ για ένα εφήμερο είδος

-Παρέμειναν πιστοί στους εαυτούς τους μέχρι τον τελευταίο τους ρόγχο-

Πρελούδιο

Ένας σχετικά μικρός αριθμός συζητήσεων σε σχέση με τον κορονοιό κυκλοφορεί τώρα στην –όλο και πιο ανούσια, όλο και πιο εικονική- παγκόσμια δημόσια σφαίρα, η οποία, από την μια, σε κατακλυσμικό αποκαλυψιακό τόνο προφητείας  καταστροφής, και, από την άλλη, με την ευλαβικότητα του πιστού της προόδου, της επιστήμης και του μέλλοντος, θέτει ένα ερώτημα. Τι θα συμβεί στον κόσμο, την ανθρώπινη κοινωνία και στους ανθρώπους εν γένει κατά την διάρκεια και ιδιαίτερα μετά την πανδημία;

Ένα υποείδος χρήζει ιδιαίτερης μνείας σε αυτό το κονφούζιο. Συγκεκριμένα ο  ψύχραιμος, με αυτοπεποίθηση τύπος επιστήμονα, που συχνά εμφανίζεται με την μορφή ενός καθηγητή ή τουλάχιστον ενός επαγγελματία γιατρού και που αργά και καθαρά αρθρώνει την αλήθεια για τον κορονοιο. Υποδεικνύει ότι η επιστήμη δεν έχει να κάνει με τους λεγόμενους νεκρούς αλλά μόνο με επιστημονικώς επαληθευμένα δεδομένα.

Εξηγεί πειστικά ότι τα αναρίθμητα πτώματα, μερικά από τα οποία είναι κάθετα στοιβαγμένα, μερικά απλώς ξαπλωμένα μόνα τους ή αλλιώς πεταμένα το ένα πάνω στο άλλο, δεν μπορούν να συσκοτίσουν την αντικειμενική οπτική του αυθεντικού επιστήμονα. Συγκεκριμένα ότι τα δεδομένα βασισμένα σε στοιχεία που έχουν συναχθεί από έγκυρα ερευνητικά αποτελέσματα τελικά αποδεικνύουν και επιβεβαιώνουν την παραδοχή , όχι εντελώς άγνωστη στην σοβαρή έρευνα, ότι όποιος πεθαίνει νωρίτερα είναι  περισσότερο καιρό νεκρός. Τονίζοντας έντονα την επακόλουθη –και όντως προφανή- συνέπεια ότι οι τελευταίοι λόγοι για την μαινόμενη τρομολαγνεία γύρω από τον κορονοιο έχουν επίσης παύσει, καλεί τις κυβερνήσεις να θέσουν τέλος σε κάθε αντι-πολιτισμική ηττοπαθή απαισιοδοξία και να αφήσουν επιτέλους τον ορθό λόγο να μιλήσει ξανά.

Ένα αντίβαρο σε αυτόν τον τύπο ειδικού που μετράει δεδομένα βρίσκεται στην κατηγορία του ερασιτέχνη που μετράει πτώματα. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει το άτομο που προσεγγίζει το συνολικό σύμπλεγμα από την οπτική ενός εθνικού σπορ- η μόνη οπτική που γνωρίζει.

Η φύση του ανταγωνισμού, συμπεριλαμβανομένων των τεχνικών και των κόλπων που χρησιμοποιούν οι ανταγωνιστές, μπορεί να φαίνεται ασυνήθιστη αλλά η γλώσσα των οπαδών είναι η ίδια, γνωστή από παλιά γλώσσα: οι αγενείς, φαφλατάδες Αμερικάνοι που επιτέλους παίρνουν αυτό που τους αξίζει, οι ανίκανοι Ιταλοί που δεν ξέρουν από υγιεινή, οι απείθαρχοι, αραβοεβραιομολυσμένοι Σπανιόλοι, κτλ

Αλλά όλοι γνωρίζουν ποιος, στο τέλος, παρά τα αντιαθλητικά κόλπα και την πανουργία των αντιπάλων, θα στεφανωθεί με την κορώνα του παγκόσμιου πρωταθλητή πανδημίας. Επειδή είναι «ο Γερμανός που επιλέχθηκε από το Παγκόσμιο Πνεύμα για να εργαστεί στο αιώνιο χτίσιμο του ανθρώπινου οικοδομήματος σε αυτόν τον πόλεμο διχόνοιας».

Αλλά ούτε και  ο διανοούμενος φιλάνθρωπος, ο πιστός μίας από τις 4.277 θρησκείες, ο μαρξιστής, που πιστεύει στο θεμελιωδώς καλό στον άνθρωπο και στη νίκη του κομμουνισμού, πρέπει να ξεχαστεί. Σημειώνει σε σχέση με την πανδημία της κορώνας ότι «αυτός ο κόσμος δεν θα είναι ο ίδιος μετά», ότι «αυτό είναι ένα σημείο καμπής για την ανθρωπότητα», ότι «ένας άλλος κόσμος θα αναδυθεί αύριο» κ.λπ.

Παντού από τα φόρουμ της αριστεράς, από εφημερίδες έως περιοδικά, από τις τηλεοπτικές εκπομπές στην τηλεόραση υπάρχει «μια μεγάλη, πολλά υποσχόμενη στροφή για τον ανθρώπινο πολιτισμό», ακόμη και «το τέλος του καπιταλισμού» που διακηρύχθηκε από τους εκπροσώπους της κοινωνιολογίας, της φιλοσοφίας και άλλων κοινωνικοεπιστημονικών και ανθρωπιστικών επιχειρήσεων που προβλέπουν «την έλευση ενός εντελώς διαφορετικού κοινωνικού σχηματισμού βασισμένου στην αμοιβαία αγάπη και υποστήριξη» κ.λπ.

Κάθε επίγειο πλάσμα που δεν θα μπορούσε να ξεφύγει από την καταδίκη του να πρέπει να γνωρίσει το ανθρώπινο είδος, θα μπορούσε, με αμήχανη αντανακλαστικότητα, να θέσει το αναμφίβολα νόμιμο ερώτημα γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος, ο πραγματικός Κύριος επί Γης, ξαφνικά βλέποντας τον αυξανόμενο αριθμό νεκρών θα έστηνε ένα τέτοιο κολασμένο θέαμα. Κάτι σαν αυτό είναι εξαιρετικά ασυνήθιστο για τους ανθρώπους, καθώς αυτές είναι ακριβώς οι συνθήκες υπό τις οποίες οι άνθρωποι τείνουν να ευδοκιμούν καλύτερα. Ωστόσο, η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι αμέσως προφανής. Πρώτον, το de facto κέντρο και η εστία του μεγάλου θανάτου αυτή τη φορά δεν είναι στην Αφρική, τη Μέση Ανατολή, την Ασία, τη Νότια Αμερική, την Ωκεανία, αλλά απευθείας στα προπύργια του πολιτισμού, στις κυρίαρχες χώρες  όπου ζουν οι κυρίαρχοι.  Δεύτερον, οι πιο ισχυροί, οι οποίοι έχουν απεριόριστη πρόσβαση σε ό, τι έχει να προσφέρει ο πολιτισμός του Homo Sapiens – οι δικτάτορες, οι μεγάλοι καπιταλιστές, οι προεστοί, οι μεγιστάνες, οι πολιτικοί και οι πολιτικές, οι φραγκάτοι, οι μεγάλες διασημότητες και οι προνομιούχοι πολίτες των ισχυρών κρατών δεν έχουν ανοσία στον θάνατο από κορώνα.

Πρέπει να του αποδώσουμε παρεπιπτόντως τα εύσημα: ο ιός κάνει ιολογικά το μέγιστο για να εξασφαλίσει απόλυτη δικαιοσύνη τόσο στον τρόπο ύπαρξής του όσο και στη λειτουργία του. Σε διαμετρική αντίθεση με τον πλανητικό συγκάτοικο του, τον άνθρωπο, είναι απαλλαγμένος από προκαταλήψεις. Δεν κάνει διακρίσεις ούτε αρνητικές ούτε θετικές. Ότι είναι πάλι οι συνήθεις καταραμένοι – οι αδύναμοι, οι σκλάβοι και οι απόγονοί τους, οι γυναίκες και οι ευάλωτες κόρες τους, οι φτωχοί, οι αδύναμοι, οι μειονότητες, οι πληβείοι, οι χωρίς δικαιώματα κτλ-που πάνω απ ‘όλα θα υποστούν τις συνέπειες,  δεν έχει καμία σχέση με τον ίδιο τον ιό, αλλά αποκλειστικά με τη θεμελιώδη αδικία του ανθρώπινου τρόπου ύπαρξης, οργάνωσης και δράσης.

Επιστρέφοντας στην μηντιακά ενορχηστρωμένη διαμάχη που περιγράφεται παραπάνω, πρέπει να επισημανθεί ότι δεν υπάρχει κανένας πρακτικός λόγος  να ακολουθήσουμε αυτό το μονοπάτι, επειδή οι σύγχρονοι άνθρωποι είναι ανήμποροι να αντιμετωπίσουν τέτοιου είδους ερωτήσεις και περιεχόμενο.

Ωστόσο, υπάρχουν σίγουρα μερικά πράγματα για τα οποία το είδος είναι ικανό. Μπορεί, για παράδειγμα, στα διαλείμματα, δηλαδή, όταν δεν επιδιώκει την κύρια ασχολία του (τον αφανισμό της ζωής), να διασκεδάζει και χαλαρώνει με το Διαδίκτυο, την τηλεόραση, τον αθλητισμό, την οικογένεια και τους φίλους, τον κινηματογράφο, τη λογοτεχνία, τη μουσική, τη ζωγραφική , την φιλοσοφία στο σπίτι, το DIY και άλλα εξίσου ωραία πράγματα. Και τα πραγματικά υποδειγματικά ή προνομιούχα δείγματα μπορούν επίσης να πάνε μέσα τους για να αναζητήσουν την προέλευση, τα αρχέγονα μυστικά και τους λόγους για οτιδήποτε που είναι και δεν είναι, και πάνω απ ‘όλα για τα χαρακτηριστικά του μοναδικού μεγαλείου και της ανωτερότητας του.

Αυτό είναι λίγο πολύ αυτά για τα οποία είναι ικανός ο σύγχρονος άνθρωπος.

Ωστόσο, προκειμένου να είμαστε ικανοί να αντιμετωπίσουμε θεωρητικά και να επεξεργαστούμε γεγονότα όπως η τρέχουσα πανδημία κορώνας ή ο κόσμος μετά, η στιγμή θεωρητικοποίησης/επεξεργασίας  πρέπει να είναι κάτι ποιοτικά διαφορετικό από την ανθρωπότητα.

Προεκτίμηση αυτού που έχει συμβεί

Μια ευφυής οντότητα από τον γαλαξία IC 1101, η οποία θα απέφευγε μια υπερμεγέθη μαγνητική καταιγίδα σε ένα από τα συνηθισμένα διαγαλαξιακά ταξίδια της και θα έπρεπε να κάνει μια παράκαμψη μέσω του γειτονικού Γαλαξία αντί για την προγραμματισμένη διαδρομή μέσω του γαλαξία της Ανδρομέδας, θα ήταν κατάλληλη περίπτωση  για ένα τέτοιο εγχείρημα.

Περνώντας από το ηλιακό σύστημα, το εξωγήινο ον θα καταλαμβανόταν αρχικά από περιέργεια λόγω ενός τεράστιου σμήνους ανεξέλεγκτων ξέφρενων αντικειμένων που περιστρέφονται γύρω από έναν από τους μικρότερους πλανήτες και θα οδηγούνταν να ρίξει μια πιο προσεκτική ματιά σε αυτό το φαινόμενο.

Προχωρώντας σε τροχιά πιο κοντά στη Γη, αυτό το ον θα παρατηρούσε πρώτα το γεγονός ότι εδώ, για  ενα διάστημα, (υπό τον όρο ότι το εξωγήινο ον θα μπορούσε να εξοικιωθεί με την πιθανώς ειδικά ανθρώπινη έννοια του χρόνου)  που, από τη μία σε σχέση με την ηλικία του σύμπαντος και από την άλλη σε σχέση  την ηλικία της τοπικής ζωής στο ηλιακό σύστημα, ήταν, ένας πολύ, πολύ σύντομος χρόνος έζησε ένα πολύ επιβλαβές είδος.

Πλοηγώντας μέσα από τα  μυριάδες κομμάτια σκουπιδιών – αρχικά από δορυφόρους κατασκοπείας, επικοινωνίας και παρατήρησης, βαθμίδες πυραύλων, διαστημικά οπλικά συστήματα, διαστημικούς σταθμούς, διαστημικά τηλεσκόπια, αστροναυτικό εξοπλισμό, εργαλεία κ.λπ. – θα προσέγγιζε προσεκτικά τη γη.

Τότε θα έβλεπε ότι, παρά τα πανταχού παρόντα ίχνη περασμένης σκληρής κακοποίησης, αυτός ο πλανήτης ξεχειλίζει από ζωή και ενέργεια: μια βιομάζα που ζυγίζει πάνω από 550 γιγατόνους και που αποτελείται από μια πληθώρα μορφών ζωής. Θα εξακρίβωνε επίσης:

• ότι σε αυτό τον πλανήτη γεννήθηκε ζωή πριν από 4 δισεκατομμύρια χρόνια, δηλαδή μόλις 500 εκατομμύρια χρόνια μετά τη δημιουργία του πλανήτη,

• ότι το ανθρώπινο είδος, το οποίο μέχρι πρόσφατα, μέχρι την εξαφάνισή του, φαίνεται να ήταν ο απόλυτος κύριος ολόκληρου του πλανήτη, αντιπροσωπεύει μόνο μια εξαιρετικά σύντομη στιγμή, ένα μόλις αντιληπτό μικροσκοπικό σημείο, απέναντι στο πλαίσιο της ιστορικής πορείας της πλανητικής ζωής,

• έτσι ώστε εάν δεν υπήρχαν τα  ίχνη της καταστροφικής δράσης του, οι βαθιές, μερικώς επουλωμένες, μερικώς θεραπευμένες πληγές σε ολόκληρο τον πλανήτη, θα ήταν απολύτως αδύνατο να αναγνωρίσουμε ότι αυτό το είδος υπήρξε ποτέ.

• ότι το ανθρώπινο είδος, με λιγότερο από 0,01% της ζωντανής βιομάζας της γης πριν από τον αφανισμό του, δεν ήταν μόνο χρονικά, αλλά και υλικά, ένα εξαιρετικά ασήμαντο φαινόμενο στον πλανήτη,

• ότι αυτό το εφήμερο είδος, το οποίο προικίστηκε από τη φύση με την ικανότητα να μιλά και να σκέφτεται, χρησιμοποίησε αυτήν τη μοναδική ικανότητα, και όλες τις συνεπαγόμενες πνευματικές δυνάμεις, όχι, όπως θα αναμενόταν, για να προωθήσει και να εμπλουτίσει τη ζωή και να κατακτήσει το θάνατο, αλλά, αντίθετα, για να προξενήσει τη σκόπιμη καταστροφή της ζωής στον πλανήτη,

• και βάφτισε τον κατάλογο – διατηρημένο με επισημότητα και μεγαλοπρέπεια – αυτών των πράξεων καταστροφής, με υπόδειξη της χρονικής απογραφής των προϊόντων του ως  «πολιτισμό»,

• ότι αυτή η ικανότητα και η τεχνολογία καταστροφής, που ονομάζεται από αυτό το είδος «πολιτισμός», επέδειξε μια ιδιαίτερα αποφασισμένη ορμή και αποτελεσματικότητα, έτσι ώστε η ζημιά που προκάλεσε κατά τη διάρκεια της ζωής του – στο μικροσκοπικά σύντομο χρονικό διάστημα λίγο παραπάνω από 5 χιλιετίες – στον πλανήτη και την ζωή πάνω του, ήταν εξωγαλαξιακή σε κλίμακα.

Αυτή η ευφυής οντότητα από το γαλαξία IC 1101 θα ήταν χαρούμενη και ανακουφισμένη, όχι μόνο για τη ζωή στον πλανήτη – αλλά και ταυτόχρονα λόγω ανησυχίας για τη δική του βιολογική (ή άλλη) επιβίωση – ότι αυτό το  στοιχειό εξαφανίστηκε.

Ονοματίζοντας και σκοτώνοντας: Ο δρόμος προς την ανθρωπότητα και ο πολιτισμός της

Το μυστικό πίσω από το γεγονός ότι ο Homo Sapiens (ο σοφός), το νεότερο μέλος του γένους Homo, επέζησε όλων των συγγενών του, και τώρα είναι το μόνο ανθρώπινο είδος που έχει απομείνει στον πλανήτη, βρίσκεται στον ιδιαίτερο και αποτελεσματικό τρόπο με τον οποίο αυτό το είδος αντιμετωπίζει το φυσικό και τεχνητό περιβάλλον του: ονοματίζοντας και σκοτώνοντας. Το πρώτο και το δεύτερο δεν συνιστούν ανεξάρτητες οντότητες, αλλά είναι οργανικές στιγμές ή υπορουτίνες της ίδιας διαδικασίας.

Σε αυτό το πλαίσιο, δύο στοιχεία πρέπει να προσφερθούν για να βοηθήσουν στην κατανόηση. Το πρώτο είναι ότι, για λόγους που παραμένουν ασαφείς, ο Homo Sapiens ανέπτυξε έναν ποιοτικά καλύτερο τρόπο χειρισμού του λεκτικού στοιχείου από άλλα ανθρώπινα είδη. Το δεύτερο είναι ότι αυτός, που σχετίζεται αιτιωδώς με το πρώτο, έφτασε στην πρακτική συνειδητοποίηση ότι η πέτρα ήταν καλή όχι μόνο για το άλεσμα του σταριού και των σπόρων, αλλά και για το χτύπημα στο κεφάλι του γείτονά του, και το άροτρο, με τις ακίδες του ενισχυμένες με σιδερένια πλάκα, δεν ήταν μόνο ιδανικό για να μαλακώνει καλλιεργήσιμο χώμα, αλλά και για να σπα το κρανίο ενός συνανθρώπου του. Αυτή ήταν επίσης η τελευταία πραγματικά επαναστατική ανακάλυψη / εφεύρεση του Homo Sapiens. Ωστόσο, ήταν απολύτως αρκετό για να ανοίξει και να στρώσει μια ευθεία οδό προς τον σύγχρονο άνθρωπο και το δημοκρατικό συνταγματικό του κράτος βασισμένο στις δυτικές αξίες. Ο σύγχρονος άνθρωπος ούτε χρειάζεται ούτε χρησιμοποιεί τίποτα άλλο.

Συνεπώς, αποκαλούμε τον μοναδικό οργανωτικό τρόπο του Homo Sapiens ως «φαλλοκρατία βασισμένη στο θάνατο»[1]. Όλοι οι ιστορικά επαληθεύσιμοι τύποι ανθρώπινης κοινωνικής οργάνωσης είναι ποικιλίες αυτής της φαλλοκρατίας που βασίζεται στο θάνατο. Αυτό που στη συνέχεια ονομάστηκε ανθρώπινος πολιτισμός, δηλαδή οι αρχαίες πόλεις-κράτη της Μεσοποταμίας, η αρχαία αιγυπτιακή αυτοκρατορία και οι μετέπειτα απόγονοί τους, όπως οι Πέρσες σατράπες, η αρχαία ελληνική δημοκρατία, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κ.λπ., είναι η μονότονη, ομοιόμορφη ιστορία των θανατοκίνητων αυτών φαλλοκρατιών, η υπεροψία τους και η λαμπρότητα τους τροφοδοτούμενες αποκλειστικά από το ατελείωτο αίμα, σαπισμένα οστά, σάπια και καμένα κρέατα αναρίθμητων σκλάβων.

Χωρίς τον αόρατο μηχανισμό που παράγει δημοκρατία και πολιτισμό από τα κορμιά των σκλάβων, ο Σωκράτης δεν θα μπορούσε να περνάει τις μέρες και τις νύχτες του σε μια χαρούμενη διανοητική κοινωνικοποίηση με τον γλυκό Ξενοφώντα, τον χαριτωμένο Πλάτωνα και όλες αυτές τις άλλες αμέτρητες ομορφιές, τους νεαρούς γιους πλούσιων δουλοκτητών.

Ομοίως, ο Αριστοτέλης, ο υπηρέτης και ο δάσκαλος εκκολαπτόμενων βασιλιάδων και πολεμοκάπηλων, δεν θα μπορούσε να είχε γράψει περίπου 130 γραπτά χωρίς τους σκλάβους του, κάτι που με τη σειρά του – Θεός φυλάξοι! – θα είχε ως αποτέλεσμα την ανείπωτη καταστροφή όπου ο δυτικός μας πολιτισμός δεν θα είχε καν την ευκαιρία να βλαστήσει εξαρχής. Επειδή η ουσιαστική γονιμοποίηση δεν θα είχε πραγματοποιηθεί χωρίς τις πρωτοποριακές, θεμέλιες ιδέες και γνώσεις του Αριστοτέλη, που ξεκινόντας από τη φυσική (π.χ. “Η φωτιά προκαλεί θερμότητα αλλά όχι ψύξη”) διατρέχοντας την οικονομία (π.χ. “από τα αποκτήματα, το καλύτερο και το πιο πολύτιμο είναι ο άνθρωπος. Επομένως, είναι απαραίτητο πρώτα να προμηθεύεστε  καλούς σκλάβους.), μέχρι την κοινωνιολογία (π.χ. “Το να τους δίνεις τροφή αλλά χωρίς τιμωρία και χωρίς δουλειά καθιστάς τους σκλάβους αναιδείς”) επαναστατικοποιώντας την ολότητα των παραμέτρων που ρυθμίζουν τους τρόπους ύπαρξης και δράσης του ανθρώπινου είδους.

Κατά τη ροή των ανθρωπογενών γεγονότων, στα οποία η ανθρωπότητα, με την ιδιαίτερη ανθρώπινη αλαζονεία της, έδωσε το όνομα «πολιτισμός», δεν έχει γίνει από την εποχή του Göbeklitepe, δηλαδή από περίπου 12.000 χρόνια πριν, ούτε καν μια μικρή ποιοτική αλλαγή. Από τότε, δεν έχει αλλάξει τίποτα καθοριστικό, δεν έχει αλλάξει τίποτε στον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αλληλεπιδρούν με το κοινωνικό και φυσικό περιβάλλον τους. Οντολογικά, το ευφυές γήινο πλάσμα εξακολουθεί να βρίσκεται ακριβώς στο ίδιο μέρος όπου βρέθηκε στη Νεολιθική περίοδο.

Αυτές οι συνθήκες που στη συνέχεια κηρύσσονται από τις σύγχρονες επιστήμες ως «κοινωνικές αναταραχές», τα λεγόμενα «ορόσημα στην ιστορία του πολιτισμού», δεν είναι τίποτα περισσότερο από ποσοτικές διακυμάνσεις στην ανθρώπινη συνέχεια της καταστροφής, καθεμία από τις οποίες σχετίζεται με μια ορισμένη ποσοτική βελτίωση στην τεχνολογία του φόνου και της καταστροφής. Λογικά, κάθε νέα μορφή φαλλοκρατίας που βασίζεται στο θάνατο, που της δίνεται υψηλότερη θέση στην κλίμακα της προόδου, βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε μια επακριβώς ορισμένη τεχνική θανάτωσης και καταστροφής, η οποία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μετωνυμικά από το όνομα του αντικειμένου που χαρακτηρίζει το αντίστοιχο τεχνολογικό επίπεδο: πέτρα, ξίφος, σύνθετο αντανακλαστικό τόξο, μη επανδρωμένο τηλεχειριζόμενο ρομπότ μάχης κ.λπ.

Μια σύντομη ιστορία του ανθρώπινου παρόντος

Ακόμη και η τελευταία παραλλαγή της φαλλοκρατίας που βασίζεται στο θάνατο, ο σύγχρονος καπιταλιστικός τρόπος οργάνωσης, όπως όλοι οι πρόγονοί του, πρέπει να καταναλώνει συνεχώς ζωή για να λειτουργήσει. Επειδή η φαλλική εξουσία δεν μπορεί να τραφεί με τίποτα παρά με θάνατο, οπότε ο θάνατος λαμβάνει χώρα ως το καύσιμο / κινητήρια δύναμη της κοινωνικοπολιτικής μονάδας εξουσίας σε δύο παραλλαγές: είτε ως πραγματικός θάνατος (ΠΘ) – ολικά ή μερικώς δολοφονημένη ζωή – ή ως εν  δυνάμει θάνατος ( ΔΘ), επικείμενος θάνατος. Παρεμπιπτόντως, ο θάνατος σε αυτό το πλαίσιο εξαρτάται από τη «φονευσιμότητα» του ανθρώπινου είδους – και όχι από τη λεγόμενη «θνησιμότητα». Το σύνολο του λεγόμενου σύγχρονου δυτικού πολιτισμού αναπτύχθηκε και άκμασε στο έδαφος αναπαραγωγής / θεμέλιο του ΠΘ. Οι σύγχρονες ιστορίες ορισμένων μεμονωμένων πλούσιων παγκόσμιων δυνάμεων χρησιμεύουν ως ιδιαίτερα συνοπτική και ως εκ τούτου παιδαγωγικά κατάλληλη επίδειξη αυτού του γεγονότος.

Μία από τις πιο έντονες διαφορές μεταξύ των σύγχρονων πολιτισμένων δημοκρατιών και των προ- και εξω-καπιταλιστικών μηχανισμών εξουσίας είναι ότι οι πρώτες έχουν σχεδόν πλήρως μεταφέρει στο εξωτερικό  τον πραγματικό θάνατο και μεσολαβούν την προσφορά ενέργειας βασισμένης στον ΠΘ απαραίτητη για την αυτοσυντήρηση, ενώ οι τελευταίοι βασίζονται κυρίως στην άμεση παραγωγή ΠΘ. Οι μικτοί τύποι πρέπει να παρέχουν και τις δύο παραλλαγές (ΠΘ και ΔΘ) σε μεγάλες ποσότητες λόγω της εγγενούς υψηλής αστάθειας τους.

Με το τέλος της κλασικής αποικιοκρατίας, τα κέντρα της δυτικής εξουσίας έχουν μεταφέρει την παραγωγή ΠΘ στη μη-Δύση, αλλά εξακολουθούν να παράγουν και να παρέχουν τις τεχνολογίες που απαιτούνται για αυτό οι ίδιοι, και επιθυμούν η παραγωγή αυτών των τεχνολογιών διατήρησης του συστήματος παραμένει προνόμιο της Δύσης.

Δεδομένου ότι ο πλανήτης Γη παραμένει ένα σχεδόν κλειστό σύστημα, δεν μπορεί να υπάρξει πλούτος χωρίς δυστυχία. Η πολυτέλεια ενός ατόμου είναι πάντα ο θάνατος (ο θάνατος μπορεί επίσης να είναι μερικός, βαθμιαίος κ.λπ.) του άλλου.

Η καπιταλιστική νεωτερικότητα, η τρέχουσα παραλλαγή της βασισμένης στο θάνατο φαλλοκρατίας, έχει επαναστατικοποιήσει (μηχανοποιήσει, εξορθολογίσει, αυτοματοποιήσει, μηχανοργανώσει, ψηφιοποιήσει) τόσο πολύ την παραγωγική διαδικασία (πρέπει πάντα να διασφαλίσουμε ότι είναι αναμφισβήτητα σαφές ότι για εμάς η παραγωγή στις φαλλοκρασίες είναι πάντα , πριν από οτιδήποτε άλλο, φόνος / εξόντωση) που το εκκρεμές παραγωγής και κατανάλωσης (ΕΠΚ) έχει γίνει ανεξάρτητο με μια συγκεκριμένη έννοια («με μια συγκεκριμένη έννοια», επειδή, φυσικά, παραμένει εξαρτώμενο από την υπορουτίνα  παροχής ενέργειας – τον φόνο και την καταστροφή).

Ο πεφωτισμένος σύγχρονος άνθρωπος της κυρίαρχης Δύσης (η Δύση, φυσικά, δεν είναι γεωγραφικός όρος) είναι το πιο προηγμένο πρόσωπο στην ιστορία του πολιτισμού, το οποίο μπορεί και πρέπει να παραφραστεί ως η ιστορία του ευφυούς, δηλ. εμπρόθετου, σκόπιμου αφανισμού της ζωής.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το Άουσβιτς – για παράδειγμα – έπρεπε να περιμένει την εμφάνιση του σύγχρονου, πεφωτισμένου, με καλούς τρόπους, ανθρωπιστικά μορφωμένου, καλλιεργημένου, δημοκρατικού φρονήματος, νομοταγούς, κοσμοπολίτικου, φιλικού προς τις γυναίκες, περιβαλλοντικά συνειδητοποιημένου κ.λπ ανθρώπου. Οι προ-νεωτερικές / προ-καπιταλιστικές εκδοχές του ανθρώπινου είδους δεν θα μπορούσαν να εκτελέσουν αυτήν την πράξη. Δεν θα μπορούσαν καν να συλλάβουν την ιδέα δεδομένου ότι η απαραίτητη γενική ανθρωπιστική εκπαίδευση και η πνευματική ωριμότητα δεν υφίσταντο ακόμη.

Αυτός ο νεωτερικός άνθρωπος της  Δύσης είναι συνήθως διαμορφωμένος με τέτοιο τρόπο ώστε να μην μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τη μονότονη, άνετη κολακευτική κίνηση του εν λόγω εκκρεμούς (Ε.Π.Κ.), αν και πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι δεν έχει ενεργή, επιδραστική  σχέση στην παραγωγική πλευρά αυτού του εκκρεμούς. Είναι εκ των πραγμάτων μισός και εντελώς περιορισμένος στο κομμάτι της κατανάλωσης. Δεν έχει πλέον ιδέα πώς παράγονται τα πράγματα που καταναλώνει, ακόμα κι αν το πραγματικό δέρμα του και τα μαλλιά του εμπλέκονται στη διαδικασία παραγωγής. Μπορεί να καταναλώσει, πρέπει να το καταναλώσει.

Η ανεξαρτησία του εκκρεμούς σε συνδυασμό με τον διαχωρισχμένο άνθρωπο μετέτρεψε τον σύγχρονο καπιταλισμό σε ένα χωρίς υποκείμενο, αυτόνομο, παγκόσμιο κυβερνητικό σύστημα (ΚΣ). Οι λεγόμενοι ηγεμόνες, οι μεγάλοι καπιταλιστές, οι υπερδυνάμεις κ.λπ. δεν έχουν στην πραγματικότητα κανένα έλεγχο για την πορεία των εξελισσόμενων υποθέσεων. Ο καπιταλισμός με τον Ε.Π.Κ. έχει ήδη απελευθερωθεί από τους ανθρώπινους δράστες, τους δημιουργούς του. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι δημιουργοί, οι νεωτερικοί άνθρωποι, είναι οι πάσχοντες ή ακόμη και τα θύματα αυτής της απελευθέρωσης. Αντιθέτως, είναι οι συνειδητοί φορείς αυτής της διαδικασίας ή κατάστασης. Καθημερινά, φροντίζουν την αναπαραγωγή, τη συντήρηση και την επιδιόρθωση αυτού του απελευθερωμένου, ανεξάρτητου συστήματος.

Υπάρχουν καθαρά το ένα για το άλλο, αποσυνδεδεμένα από κάθε μορφή ανθρώπινης και άλλης ζωής, παραγωγής και κατανάλωσης, όπως συμβαίνει με κάθε γνήσια αγνή αγάπη, κάνει τους εραστές εξαιρετικά ευάλωτους στις ιδιοτροπίες του αγαπημένου. Σε επίπεδο οντολογίας, το ζευγάρι γίνεται ένα αδιαίρετο και εξαιρετικά λεπτό σύνολο. Καθώς η Ιζόλδη δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τον Tριστάνο, η κατανάλωση δεν μπορεί να διαρκέσει πολύ χωρίς παραγωγή ή το αντίστροφο.

Λαμβάνοντας υπόψη μια σχετικά σοβαρή αρρυθμία- όπως η τρέχουσα πανδημία κορώνας – στη λεπτή κατασκευή του Ε.Π.Κ. oλόκληρο τo κυβερνητικό σύστημα (Κ.Σ.) αρχίζει να τρεκλίζει. Εάν η αρρυθμία δεν τεθεί υπό έλεγχο σχετικά γρήγορα (δηλ. Πριν το Ε.Π.Κ. σταματήσει απόλυτα), το K.Σ. θα καταρρεύσει.

Τότε στο φινάλε οι σύγχρονοι πολιτισμένοι άνθρωποι θα αρχίσουν να κάνουν αυτό που ξέρουν να  κάνουν καλύτερα:  να σκοτώνουν. Πράγματι, το μόνο πράγμα που μπορούν να κάνουν είναι να σκοτώνουν. Όλες οι άλλες δεξιότητες που αποκτήθηκαν στη συνέχεια, όπως καλλιέργεια δημητριακών, άλεση σιτηρών, ψήσιμο ψωμιού, παραγωγή πόσιμου νερού, κτηνοτροφία, εξόρυξη και επεξεργασία μεταλλεύματος, εύρεση φαρμακευτικών φυτών, θεραπεία τραυμάτων, απόξεση και πλήρωση τερηδόνας κ.λπ. κατά την κοινωνικοοικονομική πρόοδο του πολιτισμού έχουν ανατεθεί σε ανθρωποειδή ρομπότ, αυτοματοποιημένους υπηρέτες και σκλάβους,  με άλλα λόγια, έχουν ανατεθεί στην Κ.Σ., και έχουν ξεχαστεί εντελώς.

Όταν αυτή η αρρυθμία καταστεί ανεξέλεγξτη, δηλαδή – όπως στο συγκεκριμένο πλαίσιο της πανδημίας της κορώνας – εάν οι μονάδες εντατικής θεραπείας γίνουν σπάνιες (που είναι τώρα σχεδόν παντού) και η πλειονότητα των μολυσμένων δεν θα μπορούσε πλέον να αντιμετωπιστεί (δηλαδή ήδη συμβαίνει στην Ιταλία και αλλού), και έτσι  ο αριθμός των θανάτων αρχίσει να αυξάνεται δραστικά, τα μέλη της κυρίαρχης φυλής  θα ταυτοποιήσουν τον ένοχο πληθυσμό, τους Άλλους που έχουν διεισδύσει ανάμεσα τους και θα αρχίσουν τη δουλειά τους. Αν θέλετε, μπορείτε ήδη να ακούσετε πώς ακονίζονται τα μαχαίρια και  ετοιμάζονται τα σύνεργα – για τον κόσμο του αύριο.

Στη συνέχεια, σε αμέτρητα μέρη, οι γείτονες που έχουν καλωσοριστεί  θερμά για δεκαετίες, και τα παιδιά τους, ξαφνικά μετατράπηκαν σε “Κινέζους, Ασιάτες κ.λπ.” που τους κοιτάζουν λοξά από μια ασφαλή απόσταση – και όχι μόνο από τους παλαιότερους πρώην γείτονες, όταν βγαίνουν έξω για να πάρουν μια ανάσα καθαρού αέρα μπροστά από το σπίτι ή όταν βγαίνουν στην αυλή του σχολείου. Και  θα είναι σίγουροι αυτοί οι κύριοι που λοξοκοιτάζουν ότι οι Κινέζοι που τρώνε νυχτερίδες έσυραν μαζί τους τη μάστιγα, από τις μολυσμένες τρύπες τους στη ωραία, καθαρή Γερμανία τους. Αλλά αυτό δεν θα ήταν τίποτα εξαιρετικό, ούτε στη Γερμανία, ούτε αλλού. Αντίθετα, θα ήταν η πιο θεμελιώδης αντίδραση που θα μπορούσε να αναπτυχθεί. Σε αυτό το πλαίσιο, θα ήταν λογικό να θυμόμαστε ότι ήταν πάντα οι γείτονες που γρήγορα έκαναν λόγχες από ξύλα μπαμπού, ή απλώς μετέτρεπαν ένα υπάρχον εργαλείο ως όργανο θανάτου. Κάθε κυρίαρχη φυλή θα άρχιζε γρήγορα να κατασκευάζει τους αιώνιους εγκληματίες  ανάμεσα τους  ως αυτούς που είναι πραγματικά υπεύθυνοι για την επιδημία – όπως συμβαίνει τόσο συχνά στην ιστορία. Η τοπική πραγματοποίηση  της διαδικασίας κάθαρσης θα λάβει χώρα  με διαφορετικές παραμέτρους, αλλά ακουλουθώντας το ίδιο μοτίβο.

Τι να κάνουμε?

Οι λεγόμενοι μαρξιστές, αναρχικοί και άλλοι κριτικοί και εχθροί του καπιταλισμού πρέπει τώρα να ελπίζουν και να προσεύχονται ότι το Ε.Π.Κ. δεν θα σταματήσει, ότι ο καπιταλισμός δεν θα καταρρεύσει. Διότι, εάν το Ε.Π.Κ, δεν θα μπορούσε να επανέλθει στη γραμμή λειτοπυργίας του, το σύγχρονο, πολιτισμένο άτομο θα έκανε στη πράξη  χρήση της πραγματικής του – και όχι σπάνιας, της μόνης – εξολοθρευτικής ικανότητας που έχει ως τέτοιο.

Εμείς, οι οποίοι είμαστε καταδικαζμενοι σαν συν-κάτοικοι του πλανήτη για συνύπαρξη με τα ανθρώπινα όντα, εκτός από το ότι πρέπει να υπομείνουμε τον πόνο της συμπερίληψης ανάμεσά τους χωρίς την έγκρισή μας, καθοδηγούμαστε στις αναπόφευκτες αλληλεπιδράσεις μας με το είδος Άνθρωπος με μία μόνο κλίμακα: για εμάς , το άτομο είναι υπεύθυνο για την ατομική του συνεισφορά στον ανθρώπινο πολιτισμό, δηλαδή, πρέπει να μετρηθεί έναντι του βαθμού βλάβης που σκόπιμα κάνει σε άλλους και στα έμβια όντα του πλανήτη στο σύνολό τους.

Το επείγον ερώτημα απομένει να αποσαφηνιστεί, ως προς το πώς πρέπει να οπλιστούμε όχι μόνο ενάντια στην πανδημία του κοροναϊού, αλλά πάνω απ ‘όλα σε αυτό που θα ακολουθήσει μετά, και αυτό μόνο με βάση  της πρακτικης  του πλευράς . Μιας και  τοτε δεν θα έχουν σημασία ούτε ιδεολογικές ούτε άλλες θεωρητικές εξηγήσεις.

Hugo, 24.04.2020


[1] Μια εκτεταμένη επεξήγηση της έννοιας αυτής, θα δημοσιευτεί αργότερα

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s